Ուզում եմ

Կրկին ամպել է երկինքը այսօր,

Հոգիս խաղաղ չէ, հողըս է բոսոր.

Ու՞մ տան ճրագը հանգավ անողոք,

Ու՞մ սրտի պատը ճաք տվեց մի խոր...

Այդ ու՞մ շուրթերը սառան աղոթքում,

Կրկին աչքեր կան՝ երկինք են նայում,

Ա՜խ, որքան ցավ է անվերջ կուտակվում,

Հողի կարոտը դեռ չի հագենում...

Հայրենի' իմ հող, բավ է դու գրկես

Մատղաշ շիվերին. սերդ պահիր քեզ:

Չէ՜, չեմ բողոքում ոչ ոքի դեմ ես,

Լույս որդիներիդ կարոտն է հրկեզ...

Կրկին ուզում եմ՝ երկինքը այսօր

Խաղաղ ռիթմերով գծի մի նոր կոր.

Ամրանա պատը՝ օջախ հիմնելով,

Նորանա կյանքը ամեն երկունքով...

 

Առանց քեզ

Դու ձեռքս բաց թողեցիր հենց այն ժամանակ, երբ ամենաշատն էի ուզում, որ կողքիս լինես և ուղեկցես աստղերի պարահանդեսում...Նրանք նկատել էին, որ ամեն գիշեր զրուցում եմ քեզ հետ, զրուցում` առանց քեզ...

Առանց քեզ դժվար է...Սիրտս չի ենթարկվում բանականության ոչ մի կանոնի։ Միտքս...միտքս շարունակ քո պատկերն է ուրվագծում, ու ինձ թվում է, թե դու իմ մեջ ես բնակվում, աչքերիս բիբում (մոլորվես` իմացիր հասցեդ)...Չգիտեմ' ով է հորինել մենախոսությունը, բայց այն արդարացված չէ...Ես այնպես եմ հոգնել ինքս ինձ հետ զրուցելուց, քո և իմ դերերը մեկտեղելուց, էլ չեմ ուզում քո աչքերով նայել ինձ...

Երբ ձեռքս բաց թողեցիր, աստղե'րը հասան օգնության. նրանք մետաքսե աստիճանով ինձ բարձրացրեցին վեր` բոլորից հեռու, մի տեղ, ուր կորչում է կարոտի հեռուն ու ծավալվում է երկխոսություն...

Մի' զայրացիր, պարահանդեսում կլինեմ աստղերի կողքին. նրանցից մեկը գուցե ինձ հրավիրի վալսի։ Գուցե որոշեմ պարել, գուցե` ոչ...Իսկ դու...դու գուցե որոշես հավատալ կամ չհավատալ իմ պատմածին...

Ուզում եմ` ձեռքս այնպես բռնես, որ ինքս էլ չհավատամ այս հորինվածքին...

 Դու ինձ չդատես

Դու ինձ չդատես այսքան ընդգրկուն,

Այսքան չափելի ու նույնքան անչափ,

Այսքան երերուն, մի քիչ էլ` համառ,

Այսքան անամոք կարոտիս համար...

 Դու ինձ կներես այսքան փոթորկուն,

Այսչափ թաքնված, երբեմն` պարզված,

 Ուրիշին հուզող, իսկ քեզ` չհասած,

Իմ մեսրոպատառ երգերիս համար...

Գուցե ինձ հերքես իմ ձևաչափում`

Քեզ այլոց շարքից զատելու համար,

Բայց ինձ չդատես, երբ երազներում

Լինեմ աննահանջ, մի քիչ էլ` համառ...

 

 

Կառամատույցում

Աստղերը վերից հսկում են անթարթ,

Հսկում հուշերին` հանկարծ չարթնանան,

Լուսինը, կարծես "անդարձ" խռոված,

Չի ուզում քնել, աչքերն են սառած...

 

Աչքերը լուռ են. կառամատույցում

Ինչ-որ մեկն, ավա՜ղ, թերացավ խոսքում։

Բառերը դարձան կոտրված ճյուղեր,

Շչակի ձայնն էր բոլորից ուժեղ...

 

Մեկնող գնացքն էր անվերջ աղմկում,

Ինչ-որ մեկն անզոր բառեր էր փնտրում:

Շուրթերի քայլը թռիչքը խլեց,

Կարոտի աչքը դա չնկատեց...

 

Աստղերը վերից թող հսկեն անթարթ,

Կապույտը քնի, հանկարծ չարթնանա։

Լուսնի խռովքը գնացքը տարավ,

Կարոտի ճիչը օդում խլացավ...

Իմ անվերնագիր

 

Պարզապես եղիր...մղոններ անդին,

Թե ինձ շատ մոտիկ, դու մի՜ ընդհատվիր.

Կուզե՞ս՝ կրկնվիր, երբեք չեմ հոգնի,

Երբ դու հայտնվես երազիս ճամփին.…

Կուզե՞ս՝ տարածվիր, դարձիր աստղային

Համաստեղություն, անվերջ Ծիր կաթին...

Չե՞ս ուզի, իջիր հոգաչափ մոտիկ,

Աստղոտ ոտքերդ թափ տուր իմ շեմին...

Թե կուզե՞ս՝ շեմիր մուտքն իմ հյուղակի,

Այնտեղ կապույտը տանտեր է էլի...

Պարզապես մնա, դու մի' ընդհատվիր,

"Անանուն" երազ, իմ անվերնագի՜ր.…

 

Երբ կանչես` կգամ...

Հանդիպեցինք մենք շատ սովորական.

Որպես անցորդներ` այս խելառ կյանքի:

Մեր երազները սիրեցին իրար,

Իսկ մենք այդ մասին չիմացանք ոչինչ...

 

Գուցե չիմացանք, գուցե համրացանք,

Տեսնելով հանդերձ` նաև կուրացանք։

Իսկ երազները, միմյանց ձեռք բռնած,

Մեզ անտեսելով` քայլեցին առաջ...

 

Ի՞նչ արեցինք մենք. ամեն լուսաբաց

Կողպեցինք նրանց, որ "խելոք" մնան:

Իսկ օրվա վերջում` լուսնին համրացած

Պահակ կարգեցինք, որ հսկի անթարթ...

 

Ու բաժանեցինք. շատ սովորական

Անցորդների պես կիսեցինք նրանց:

Չուզեցինք լսել, թե վերջին անգամ

Ինչու են ասում. "երբ կանչես` կգամ"...

 

Մենք հանդիպեցինք շատ պատահական.

Մեր երազները սիրեցին իրար:

Իսկ երբ հեռացան, փնտրեցինք անհագ,

Բայց արդեն ուշ էր. նրանք չիմացան...

 

Անավարտ հայացք

Կարոտը գրկեց. չիմացա, թե` ում

Երևի նրան, ով նստել դրսում

Լուսնի անավարտ հայացքի ներքո

Աստղեր է հաշվում, հետո` մոռանում...

 

Մոռացկոտ մեկին լուսինը փարվեց,

Հոգու հետ խաղաց, իսկ հետո` լքեց:

Սիրտը դիմացավ, սիրում էր, լռեց,

Բայց մոռացության քամուն չտրվեց...

 

Հողմեր էլ եկան, փորձեցին քամել

Արցունքի շիթեր, խորտակվող հույզեր,

Հոգու անկումներ, պարտության հետքեր,

Ուզեցին, սակայն ոչինչ չստացվեց...

 

Կարոտը փրկեց. ես տեսա, թե` ում.

Նրան, ով հաշվել չի՜ կարողանում,

Ով իր երազի բույնն է նորոգում

Լուսնի մոռացկոտ հայացքի ներքո...

Իմ գույնը

 

Ինձ նայիր այնպես, որ անէանամ,

Աչքերիդ գույնի "գերին" ես դառնամ,

Ինձ ժպտա այնպես, որ ես քարանամ,

Քո գոյից այն կողմ ոչինչ չունենամ...

Ինձ լսիր այնպես, որ ես խլանամ,

Օտար ձայներին անհաղորդ մնամ,

Ու խոսիր այնպես, որ ես համրանամ,

Իմ ասելիքը կեսից մոռանամ...

Ինձ հիշիր այնքան, որքան դու կուզես,

Սահմանն ու չափը ինձնից լավ գիտես,

Բայց եթե հանկարծ էլ ինձ չգտնես,

Երկնքին նայիր, իմ գույնն է այնտեղ...

 

Այսչափ անծանոթ

 

Դու հորինվա՞ծք ես, թե՞ իմ նոր օրը.

Քեզնով է բացվում անուրջի քողը,

Քեզնով է լցվում երկնքի կորը,

Ու չի ավարտվում սպասումի դողը...

Ամռան հյուսվա՞ծքն ես, նրա ժպի՞տը,

Թե՞ տաք գույներից խրձած վրձինը,

Որ նկարում է այն լուսաբացը,

Որը կջնջի կարոտի թացը...

Իմ երեկո՞ն ես, թե՞ օրվա վերջը.

Երկնքից կախված այն կապույտ կեռը,

Որ խտացրել է աչքերի բեռը,

Ու վառ է պահել հույսի կանթեղը...

Իմ հորինա՞ծն ես, սիրած ակորդը,

Թե՞ դեռ չգրված խենթ երգիս տողը։

Ո՞վ է քեզ հյուսել սրտիս այսքան մոտ,

Այսքան մտերիմ, այսչափ "անծանոթ"...

Ան քեզ...

Երբ լինեմ "անքեզ", երբ լինեմ անսեր,

Իմ ինչի՞ն են պետք թռիչքի թևեր.

Հորիզոնները գուցե ինձ պահեն,

Չէ որ նրանց էլ երբեք չեմ դավել...

Երբ լինեմ անտուն, երբ լինեմ անքեն,

Գուցե աշխարհի բեռը ես կիսեմ,

Գուցե չհիշեմ, որ լուսնին նայել,

Նրա հայացքում դրժում եմ սերտել...

Գուցե մոռանամ, թե ինչպես երեկ

Երազի թելը երկնքում պոկվեց.

Երբ լինեմ "անքեզ", երբ լինեմ անթև'

Աստղերը վերից կթափվեն ներքև...