Ուրի՜շ է պարը նահանջող ամռան...

Մետաքսե երազն էլ չի կրկնվի,

Ամբարեմ մի տեղ գույներն աննման՝

Որպես երաշխիք անցնող մշուշի...

Ուրի՜շ է հևքը խելագար ամռան...

Թե ինչեր բերեց՝ ամեն ոք գիտի,

Բայց թե ինչ փոխեց, ինչ հույզեր տարավ՝

Միտքը անզոր է սահմանն այդ հատի...

Ուրի՜շ է երգը հեռացող ամռան...

Չեմ ուզում, որ այն երբևէ հատի,

Աշուն, դեռ վաղ է, քայլեր կան կիսատ,

Թող քո մեղեդին մի քիչ ո՜ւշ հնչի...

Թաքնվեմ՝

Կեղծավոր ժպիտ բերող աչքերից,

Հղփացած հոգու անթաք հրճվանքից...

Փոթորկվե՜մ,
Երբ վաճառվում են սիրո փշրանքներ,
Իսկ առնողները շա՜տ են, ամեն տեղ...

Անձրևե՜մ,

Ուր կարծրացել է հողը խաբկանքից,

Ուր չի տարբերվում ճիշտը կեղծիքից...

Հայտնվեմ՝

Որպես մունետիկ ու լու՜յս ավետեմ,

Հավատի անեղծ ժպիտներ...ՓՆՋԵՄ...

Մեր երազները չեն ոչնչանում...ապրում են մեզ հետ, ապրում են մե՜ր մեջ...

Ու թե երբեմն ընդհատակ անցնում՝պատրաստ են ճեղքել և ապառաժներ...