Պատուհանից դուրս ապրում է ... միայնակ վարդը...Այն տարվա բոլոր գույների մեջ էլ հմայիչ է...Իր մենության մեջ էլ է գեղեցիկ...

Ապակիները գուցե ցույց են տալիս իրականությունը,բայց խանգարում են բացահայտել,թե ինչ է զգում միայնակ վարդը,երբ գարուն է, ու պիտի ինքը բացվի ,որպեսզի ինչ-որ անկեղծ սիրահար իրեն պոկի թփից ու նվիրի սիրած աղջկան (բայց չէ՞ որ ինքն էլ է սիրո՜ւմ...գուցե առավել ,քան՝որևէ մեկը )...

Իսկ ի՞նչ ասել ամռան մասին,երբ պետք է բուրել,որպեսզի շրջապատը (գուցե նաև մոլորակը ) չմոլորվի իր խոհերի տապում,չայրվի երազների անհասանելիության անվերջ մարաթոնում...
Աշնան մասին խոսելն ավելորդ է,որովհետև վարդի ներկայությունն իր կատարելությանն է հասնում հենց աշնան գունապնակում...նրա թերթերում ապրում է սիրո ամենագեղեցիկ մեղեդին,նրա շուրթերին բացվում է մի վերհուշ շատ հին...

Պատուհանից դուրս կապրի միայնակ վարդը նաև,երբ գա ձմեռը...ցրտից գուցե նվաղի նրա ծաղկային հոգին...գուցե...բայց ձյունը,ձյունն իր ճերմակ թևերի մեջ կառնի վարդի մենությունն ու կթաքցնի նրա սարսափը...որպեսզի հետո,անխուսափելի հետո սարսափն այդ դառնա գարնանածին մի անզուսպ քնքշանք...

Ապակիները իրոք որ խաբում են մեզ...

Օրվա մեջ տագնապ կա անմեկնելի,

Բերկրանքի աչքը արցունքով է լի...

Աշնան մեղեդին ասելիք ունի,

Բայց այն ցավոտ է, առանց քնքշանքի...

Երկնքից կախված թախծի հայելին

Կարծես հուշում է ամպրոպի մասին,

Իսկ հողի սրտում կայծակներն էլի

Ուրվագծել են հետքերը դողի...

Մրսում է տերևն իր մերկությունից,

Քամին անթաքույց հրճվանքով է լի...

Ոչ ոք չի հուզվում մեկնումի ծեսից,

Աշունն իր հոգում կասկածներ ունի...

Այնպես կուզեի՝ մի քիչ համառի,

Աշնան տագնապում քնքշանքը ապրի...

ՀՈԳՈՒ ՏՈՒՆԸ

Որոտն էր երեկ իմ անկոչ հյուրը,

Այնպես մրսում էր և հոգու տունը,

Փակվել էր հեռվում աշնան արևը,
Ժպիտ չէր բերում անգամ բարևը...

Անձրև էր գուժում օրվա պատկերը,

Հույսն էր լոկ մնում միակ բանբերը,

Սին էին թվում երկնի աստղերը,

Լուսնին լքել էր իր իսկ ստվերը...

Լավ էր՝չմնաց իմ անկոչ հյուրը,

Լույսի հետ հառնեց և հույսի լեռը...

Մի զույգ աչքերի ծանրացած բեռը

Լռությամբ գտավ իր հին պատերը...

Արդեն չ՜էր մրսում էլ հոգու տունը...

Իմ կապու՜յտ երազ՝մնացիր կիսատ,

Ու քեզ հետ կիսվեց և մի ողջ աշխարհ...

Բայց՝որքան թերի ու որքան՝նվազ,

Քեզանով ապրեց մի խենթ զարկերակ...

Հոգիս թռիչքի բերկրանքն է տենչում,

Ոչ թե՝անկումի վայրէջքը փոշոտ,

Հեռվում անաղմուկ օրն է վերջանում,

Ներսում դողում է մի կապույտ կարոտ...

Ամառը հավաքեց իր փեշերն ու հեռանում է...Լռություն կա՝չթարգմանվող, անհերքելի, անկնիք,...

Ինչ-որ ստվերներ թաքցրած հույսի բարուրն են բացում...Մանկան նման ժպտում է հույսը՝անօգնական, անկարող...

Ինչ-որ տեղ պահածոյացել է մեր երազների դեղին արևը...ուզում եմ դիպչել նրա հյուսքերից կախված սին պատրանքներին, շոշափել խաբկանք-զնդանի սառը ճաղերը, որ մեզ բանտել է իր ... դեղին ոսկով...

Ինչ-որ կերպ հնար լիներ պահել ամռան փեշերը, որ թարգմանել լիներ և լռությունը...

Արցունքը վարարել է, սրտի ամբարտակները քշել-տարել է...Եվ ինչու՞ է ավարտվում ամառը...

Դու ամռան հորինվածքն էիր...Քո աչքերը էլ չկրկնվեցին...Կրկնվեց միայն սրտի հիշողությունը,որն ամեն ամառ նորովի հուշեց բացակայությանդ ներկայությունը....Օրերի ձանձրալի շղթան երբեմն վերապրում է հորինվածքների կայտառ աշխարհում...բայց միայն՝ երբեմն...

Ամռան հետ կկորցնեմ քեզ գտնելու իմ տաքուկ հույսը....Կգա մեզ իր թախծե ափերով սփոփող մեկ այլ եղանակ...Կգա՝ վերապրումների իր տխուր, ոչինչ չխոստացող կարգախոսներով...Կգա, որ հերթական անգամ կոփի մեզ իր ոչի՜նչ չպարտավորեցնող քարոզարշավում...Իսկ մենք որքա՜ն ենք ձանձրացել սուտ խոստումներից...

Ամռանը հրաժեշտ կտամ...Բայց և... չե՜մ դադարի փնտրել քեզ...

Եվ ի՞նչ է արդյոք այս անվերջ վազքը...

Չի՞ մայրանալու լիացման ծառը ...

Մեկը լալիս է աշխարհի ցավը,

Մյուսը՝ վայելում բերկրանքի գավը...

Ի՜նչ անցողիկ է այս մրցավազքը...

Ուրի՜շ է պարը նահանջող ամռան...

Մետաքսե երազն էլ չի կրկնվի,

Ամբարեմ մի տեղ գույներն աննման՝

Որպես երաշխիք անցնող մշուշի...

Ուրի՜շ է հևքը խելագար ամռան...

Թե ինչեր բերեց՝ ամեն ոք գիտի,

Բայց թե ինչ փոխեց, ինչ հույզեր տարավ՝

Միտքը անզոր է սահմանն այդ հատի...

Ուրի՜շ է երգը հեռացող ամռան...

Չեմ ուզում, որ այն երբևէ հատի,

Աշուն, դեռ վաղ է, քայլեր կան կիսատ,

Թող քո մեղեդին մի քիչ ո՜ւշ հնչի...

Թաքնվեմ՝

Կեղծավոր ժպիտ բերող աչքերից,

Հղփացած հոգու անթաք հրճվանքից...

Փոթորկվե՜մ,
Երբ վաճառվում են սիրո փշրանքներ,
Իսկ առնողները շա՜տ են, ամեն տեղ...

Անձրևե՜մ,

Ուր կարծրացել է հողը խաբկանքից,

Ուր չի տարբերվում ճիշտը կեղծիքից...

Հայտնվեմ՝

Որպես մունետիկ ու լու՜յս ավետեմ,

Հավատի անեղծ ժպիտներ...ՓՆՋԵՄ...

Մեր երազները չեն ոչնչանում...ապրում են մեզ հետ, ապրում են մե՜ր մեջ...

Ու թե երբեմն ընդհատակ անցնում՝պատրաստ են ճեղքել և ապառաժներ...

Շա՜տ բան է փոխվել շուրջը...հիմա ես այն նույն կետում եմ, որտեղից սկսվեց իմ ու քո հեռակա պատմությունը...

Ծաղիկները...մշտարթուն հուշերը սնուցող կտավներ են՝ իմ ճամփին, որ այդպես էլ չբերեց քեզ մոտ...

Մարդիկ...չկան արդեն ինձ ու քեզ կապող օղակները...հիմա նրանք և խորթ են և՝օտար ( ի դեպ, անկեղծությունը շա՜տ է պակասում...ես էլ եմ խորթանում մարդկային համատարած դիմակահանդեսում...)...

Հուշերը...ահա ինձ ու քեզ կապող միակ կամուրջը...Լսել եմ, որ կա սրտի հիշողություն... չեմ ստուգել երբևէ...

Դա հասկացա հիմա՜...երբ ոտք դրեցի այն նույն կետին, որտեղ ավարտվեց մեր այդպես էլ չսկսված պատմությունը...

Իմ հեռակա...

Այնպես ստացվեց, որ ես միշտ հեռակայեցի...Շատ բան չեմ հասկանում կյանքից... գուցե ավելի շատ զգու՞մ եմ...իսկ գուցե՝ ապրու՜մ հեռակա...

Մի գույն կա, որ ինձ համար այլընտրանք չունի...դա քո աչքերի արտացոլանքն է իմ հեռակայող կյանքում...

Ես քեզ համար ոչ անցյալ եղա, ոչ էլ՝ ապագա...դե, ներկայի մասին խոսելն արդեն անհեթեթ է...Դու անգամ չգիտես, որ ես կամ, ապրում եմ...թեկուզ՝ հեռակա...(ինձ համար դա նույնիսկ կարևոր չէ)...

Կարևորն այն է, որ չկորցնեմ աչքերդ տեսնելու իրականությունը...
Աշխարհում ամեն մի գույն իր խենթությունն ունի...Թող ինձ ներե~ն մյուս գույների սիրահարները...
Քո աչքերի գույնն իմ միակ այլընտրանքն է այս հեռակա իրականությունում...