Կառամատույցում

Աստղերը վերից հսկում են անթարթ,

Հսկում հուշերին` հանկարծ չարթնանան,

Լուսինը, կարծես "անդարձ" խռոված,

Չի ուզում քնել, աչքերն են սառած...

 

Աչքերը լուռ են. կառամատույցում

Ինչ-որ մեկն, ավա՜ղ, թերացավ խոսքում։

Բառերը դարձան կոտրված ճյուղեր,

Շչակի ձայնն էր բոլորից ուժեղ...

 

Մեկնող գնացքն էր անվերջ աղմկում,

Ինչ-որ մեկն անզոր բառեր էր փնտրում:

Շուրթերի քայլը թռիչքը խլեց,

Կարոտի աչքը դա չնկատեց...

 

Աստղերը վերից թող հսկեն անթարթ,

Կապույտը քնի, հանկարծ չարթնանա։

Լուսնի խռովքը գնացքը տարավ,

Կարոտի ճիչը օդում խլացավ...