ԱՆԿԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆ

Արդեն քանի օր` նույն ձայնն է ինձ արթնացնում ու հրամայում վեր կենալ, քայլել ու ժպտալ...

Անձրևը երբեք այսքան չէր անկեղծացել... Գիշերվա տեսիլքը շարունակվում է նրա հուշիկ քայլերով, որոնք մերթ դանդաղում են, մերթ' արագանում (սրտի զարկի պես)...
Ես երբեք այսքան չէի խճճվել անցյալի ու ներկայի խաչմերուկում ու երբեք այսչափ չէի փնտրել կարոտի տարհանումը սեփական մաշկից ու բջիջներից...

Մտածում եմ. իսկ եթե ոչինչ չստացվի՞...

Անձրևը շարունակում է անկեղծանալ...Հետո գրկում է խոնավ ուսերս ու համոզում ննջել, ննջել սիրած խաղալիքը կորցրած մանկան պես...

Թող որ ես փնտրե՜մ...

Երկնքից կախված տխրության քողը
Խոնավացրել է իմ երգի տողը,
Թացվել են նույնիսկ աչքերը գարնան.
Կարոտը բռնեց իր սովոր ճամփան...

(Մետաքս չգործեց անուրջը ճերմակ,
Սիրտը չգտավ զարկը հարազատ,
Երազը դարձավ թույլ ու անհաստատ.
Էլ չըճանաչե՜ց գիշերը նրան...)

Գարու'ն, քո թախծի վարագույրը տար,
Թող բացվի հոգուս մի խենթ լուսաբաց,
Թող նորից փախչեն ժամ ու ակնթարթ.
Թող որ ես փնտրե՜մ կարոտի ճամփան...

Երբ ԵՐԱԶՆ է անթերի...

Մանրամաղը անձրևի
Ու նոթերը երկնքի
Դժվար բերեն ինձ ժպիտ.
Սա է հեգնանքը կյանքի։

Բայց երազը անթերի
Երբ աչքերը իր բացի,
Միտքը հանկարծ կթևի.
Դա է տենչանքը խենթի։

Մանրամաղը մտքերի
Ու լույսերը երկնքի
Կայրեն բեռն իմ աչքերի.
Այն խոնավ է, շատ աղի։

ԱԼԵԿՈԾՈՒԹՅՈՒՆ

Ի՞նչ է կատարվում փակ կոպերի տակ,
Երբ որ թախիծը խորն է, անհատակ...
Այն ի՞նչ է ձուլվում, խմորվում անհագ
Ու ծորում դեմքին` ինչպես հոգու ցավ։

Հոսում է դանդաղ, տարածվում կամաց,
Աղով համեմված, բայց համ չդարձած...
Լուռ է գուցեև արցունքի ճամփան,
Բայց խոսուն է շատ` փակ սրտի նման։

Ի՞նչ է կատարվում, երբ բառեր չկան,
Երբ ցավը խորն է ու անանձնական...
Ժայթքում է հոգուց մի խուլ հառաչանք`
Որպես ալեկոծ հոգուն այլընտրանք։

ՄԵՐԿԱՑԱԾ ԵՐԱԶ

Իմ երազների պարկը դատարկվեց.
Օրերը անշուք, անուրջներն են մերկ,
Անգին բառերը դարձել սնամեջ,
Փախչում են, զատվում ինձանից կարծես...

Իմ երազների շունչը կտրվեց,
Երբ դրսում լքված անուրջը մրսեց.
Բառերը ինչ են, որ չգտա ես՝
Մրսող անուրջի իրանին նետեմ...

Իմ երազները մի օր կճաքեն,
Ուժ չեն ունենա բառերը արդեն.
Կապրեմ գուցե ես ավելի թեթև,
Բայց՝ օտար ինձնից, խորթացած ինձ հետ...

ԵՍ ԿՓՆՏՐԵՄ ՔԵԶ

Ես կփնտրեմ քեզ, երբ արշալույսը
Մութ վարագույրից աչքերն իր բացի,
Երբ առավոտի աչքերի լույսը
Քո պաղ հայացքից ժպիտ չբերի...

Ես կփնտրեմ քեզ, երբ օրվա տենդը
Ծանրանա մի պահ անցնող ժամերին,
Երբ փորձեմ բանալ քո փակ ժպիտը,
Բայց և չհասնեմ հոգուդ անդունդին...

Ես կփնտրեմ քեզ, երբ իրիկունը
Հանգրվան գտնի իմ թույլ ուսերին
Եվ թողած մի պահ խենթիս հոգսերը
Մեղմորեն գրկեմ երազիդ հոգին...

Ես կփնտրեմ քեզ, երբ մութ գիշերը
Խլի ինձանից պատկերը քո սին,
Երբ լուռ աղմկեն բոլոր հանգերը,
Իսկ դու խո՜րթ մնաս աչքերի երգին...

ԱՌԱՆՑ ԼՈՒՍՆԿԱ

Իմ մոլորակում` աստղաթափ երկինք,
Անաղմուկ հուշեր, անբոց լուսին կա,
Էլ չի փոթորկվում երազի հոգին.
Մեղեդին ճաքեց շուրթերի վրա...

Հանկարծ աչքերը աստղիկներ դարձան
Ու լույսի թևով երկինք խոյացան,
Ու փոթորկեցին երազի հոգին,
Բայց մոլորակը մնաց անլուսին...

Այս մոլորակում դեռ քանի երկինք
Կմնա անհուշ, առանց լուսնկա,
Եթե քնքշանքը մի օր խռովի,
Էլ չուզի ճաքել օրերի վրա...

ԱՆԱՎԱՐՏ ԹՌԻՉՔ

Թել-թել հուշերն են իմ կոպերից կախ,
Ամեն մի հուշը խայծ է անավարտ.
Ծփում է մեղմիկ կյանքն աչքերիս տակ,
Իսկ ես` անհաղորդ, ասես`անկրակ...

Քայլերը պիտի տանեին առաջ,
Ծնկերը վաղ է, որ ծալվեն հանկարծ.
Ինչ-որ մի թռիչք լոկ մտքում մնաց,
Իսկ դրսում լսվեց մի տխուր հառաչ...

Հուշերը լռին դառնում են հայացք,
Ու բախվում անցնող օրերին անհագ.
Թող որ այս կյանքի ամեն մի կանգառ
Իր մեջ ունենա թռիչք ու կրակ...

ՄԵԿՆՈՒԹՅՈՒՆ

Աստղաթափ օրն իր ավարտն է հուշում,
Երազը հեռվում մարում է, հանգչում...

Աշնան ափերին որքան տաք մնաց,
Որ ձմռան սրտին այնպես խորթ թվաց...

Աշնան գութն էլ էր իրոք հուսառատ,
Իսկ այս պաղ շունչը մերկ է, հուսահատ...

Աստղաթափ երազն անցյալի գրկում
Հանգչող պաղ օրվա խորհուրդն է մեկնում...

ՀՐԱԺԵՇՏ

Իմ արցունքները` քո թաց ափերում
/Աշու'ն, թախիծդ երբեք չի փոխվում/...

Դու քեզ հետ տարար մի մեծ լռություն
/Գիտես, հրաժեշտը այնպես չեմ սիրում/...

Իմ լռությունը` քո հոգու խորքում
/Թաքցրու ձմռան աղմուկից հեռու/...

Օդում թևում է մի պաղ տխրություն
/Աշու'ն, թախիծդ արցունք է դառնում/...

ՍԱՌՑԻ ԳՐԿՈՒՄ

Իմ քայլերի մեջ երբեք չեմ հոգնում,
Երբ ժպիտն եմ քո մտովի հյուսում.
Երբ անգամ չկաս, քեզ հետ եմ կիսում
Իմ հոգնածության ամեն մի բեկում...

Իմ թռիչքները քեզնով են պարպվում,
Երբ ինձ չես պարզում հայացքդ գերող,
Երբ ինձ մտքերիս անդունդից պոկում,
Փայփայում ես քո անուրջով մարող...

Իմ անուրջները երբեք չեն մարում
Անգամ' քո հյուսած սառույցի գրկում.
Ջերմացնում է ինձ մի խենթ մտորում'
Երբևէ դառնալ ժպիտդ թաքուն...

Չկաս։
Աշունը մեղավոր չի։ Նա ջանացել է իր ողջ հմայքով վերակենդանացնել հույզերի այն աշխարհը, որում մենք երջանիկ էինք, որն առատորեն քնքշանքի մետաքս էր հյուսում ու նետում մեր ուսերին։
Աշունը չի ստում։ Ուզու՞մ ես' հարցրու նրան երեկվա կորուստների ու վաղվա հույսերի մասին։ Նա ազնվորեն կներկայացնի այսօրվա ձեռքբերումները, օրվա մեջ եղած ձեռքսեղմումների ու գրկախառնությունների ստույգ հաշիվը. կնկարագրի մի քիչ շիկնելով, մի քիչ համարձակ, բայց ոչ' ստելով։
Աշունը չի հոգնում։ Այ, ես հոգնել եմ մտքով։ Օրերը փախչում են ոտքերիս պատվանդանից։ Ինչ-որ գծեր եմ անընդհատ նկարում անցնող ժամերի չվացուցակում ու վազում դրանց հետևից։ Հետո չեմ ուշաթափվում, բայց զգում եմ, թե որքան են այդ վազքից կաղում իմ երազները, իմ խենթ մտքերը։ Մինչդեռ, աշունը հրամայում է' խենթացի՜ր։ Ինչպե՞ս։

Մեղավո՜ր եմ, որ չկաս...
Աշունը միշտ էլ գույների խաղով կենդանի է պահել այն աշխարհը, որում երազի մետաքսը երջանկություն է հաղորդել մեզ...Իսկ մենք աշնան հեռացող տաքության նման դանդաղ ընդհատվել ենք, մեզ հարազատ գունապնակը տրոհել ու փոշիացրել ենք անտեսանելի այն պարանը, որը երկու բևեռ կապում էր միմյանց...Պարանն այդ չկա։

Ձմռանը կգա՞ս...