Անցորդ, խնդրում եմ, մի պահ սպասիր ,
Պատմել եմ ուզում հոգեթով լեգենդ .
Այդքան էլ հին չէ, պատմություն է մի ,
Որի թերթերը ինքըդ կբացես ...
Ովքեր են նրանք, ոչ ոք չգիտե ...
Չեմ կարող ժամ ու ժամանակ նշել .
Սառած մի հայացք հուշում է մի տեղ ,
Որ հերոսներն իմ ապրել են, եղել ...
Նրանցից մեկը հոգով իր արի `
Նման ասքերից հառնած դյուցազնի ,
Շատ էր մաքառել քամու դեմ, հողմի ,
Բայց պահպանել էր ոգին իր զարմի ...
Արծվի պես ազատ, վիրավոր անգամ ,
Սլացել էր վեր` աչքերում կըրակ ,
Մարել իր լույսը, ուրիշին տըվել ,
Խավարը հոգու գույներով լցրել ...
Հետո աշխարհի հոգսից ծանրացած `
Նա երազել էր, տենչացել մի բան .
Մարդկանցից հեռու մի տեղ քարանալ ,
Ինքն իր մեջ մնալ, անխոս համրանալ ...
Եվ այդպես դարձել անառիկ ամրոց ,
Սպիակիր, հպարտ ու խորհրդավոր .
Հոգու մեջ` բացված անեզր խորշեր ,
Սրտի խորքերում` դեռ տալու մեծ սեր ...
Մյուս հերոսը` աստղերին ձուլված ,
Նրանց կարոտի գոլորշով սնված ,
Տիեզերական գույներով օծված
Անցորդուհի էր շատ պատահական ...
Ուղիղ ճամփեքը մերժել էր վաղու~ց ,
Չէր հրապուրվում երկրային փայլով ,
Նրա սրտի մեջ, հոգու խորքերում
Ծիածանվում էր լոկ անհագ կարոտ ...
Թե ինչ հրաշքով, ում բարի ձեռքով
Խաչվեցին նրանց ճամփեքը մի օր .
Անառիկ ամրոցն ու գույնի գերին
Անծանոթ էին, բայց...հանդիպեցին ...
Հանդիպումները լույսեր են երկնում,
Երկինք ու երկիր իրար հետ ձուլում ,
Հանդիպումներից ծնվում է հնչյուն ,
Դառնում մեղեդի ու հոգեզրույց ...
Այս հանդիպումը ուներ լոկ խորհուրդ ,
Որ իրենով էր հենց խորհրդավոր ,
Իր հերոսների անբարբառ խոսքով ,
Տիեզերք հառնող հոգու գույներով ...
Հոգու գույներն էլ պեղվել են ուզում ,
Բացվել են ուզում բառերի նման ,
Հոգու զնդանն իսկ ցավոտ չի լինում .
Եթե փայլում են աչքերն աննման ...
Հայրենյաց երկրի որ ամրոցին էր
Նմանվել ուզում հերոսն իմ ջահել ,
Որ փակվել իր մեջ, չէր նայում ներքև ,
Ուր հոգու երգն էր թևածում անվերջ ...
Լսում էր հեռվից գերող մեղեդի ,
Զգում թիկունքին այրող մի հայացք ,
Բայց լու~ռ ամփոփված մեջն իր խոհերի ,
Չէր էլ նկատում ժամանակն անսանձ ...
Մինչ` ժամանակը, հանց հրեղեն ձի ,
Չի էլ հանդուրժում ուշացող մարդկանց ,
Այն, ինչ մնում է նրա խենթ վազքից
Կարոտ են կոչել սերունդներն անցած ...
Այն մոտենում է մարդուն քնքշորեն ,
Գրկում ջերմացնող, տաքուկ ափերով ,
Հետո դառնում է պսակ մի փշե
Ու խեղդում, տանջում իր հրե բազկով ...
Գուցե ծանոթ չէր հերոսն իմ քարե ,
Ծանոթ չէր այդչափ կարոտի ուժին ,
Բայց երբ իր կարծր սիրտը փափկացրեց ,
Որոշեց գտնել այն երգող հավքին ...
Որոշեց բացել փակ դարպասները ,
Թեև ուշացած` ներս բերել նրան ,
Թող որ հնչյունի անտես ռիթմերը
Բերեն իր հոգուն հոգու բալասան ...
Բայց բնությունն էլ իր խաղը ունի ,
Իսկ ժամանակը չի կանգնում բնավ .
Թուփ ու մացառներ մագլցել էին
Ու փակել մեկից ամրոցի ճամփան ...
Տենդագին որքան չարչարվեց, տքնեց
Իմ դյուցազունը` հողմերին հաղթած ,
Միայն լոկ հեռվից, խոր մշուշի մեջ
Նկատեց գունեղ մի արձանի փայլ ...
Սիրտը նվաղեց, ոռնաց խոր ցավից .
Թիկունքը այրող հայացքն էր կարծես ,
Որ արձանացած` անգամ իրենից
Բոցում էր անվերջ գույների հեղեղ ...
..............................................................
Թե որքան էր հին, որքան` իրական
Խոսքն իմ հնչեցրած ...թող գաղտնիք մնա ,
Լոկ թևածում է այստեղ մեկ պատգամ `
ՄԻ ԴԱՐՁՐԵՔ ԴՈՒՔ ՁԵԶ ՀՈԳՈՒ ՄԵԾ ԶՆԴԱՆ ...
Անցորդ, խնդրում եմ, պատմությունը այս
Տար ինձնից հեռու, տուր օտար մարդկանց ,
Որ նրանց շուրթին բացվելով ծաղկի ,
Իմ հերոսների հուշը չըկորչի ...
