ՕԳՆԻՐ...ԱՐԹՆԱՆԱԼ...

Չեմ հայցում քեզնից ոչ սեր, ոչ` գորով.

Այնքա~ն երկար եմ սիրել, գթացել...

Չեմ տենչում անգամ հայացքըդ շոյող.

Մարող աստըղ է այն ճամփիս դարձել...

Չեմ ուզում սիրտըդ իմ առջև բացես .

Վաղու~ց եմ սերտել էջերը նրա...

Չեմ ուզում անափ կարոտից խոսես.

Բառերը կոտրած ճյուղի են նման...

Չեմ կանչում արդեն քեզ իմ երազում.

Գուցե հոգնել եմ իրական խաղից...

Լոկ խնդրում եմ քեզ, նույնիսկ` թախանձում.

Օգնիր արթնանալ իմ խորունկ քնից...

ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ՏՈՒՐ ԻՆՁ...

Աշունն է խշշում իմ գլխի վերև,

Աշունն է դողում իմ ոտքերի տակ,

Իսկ սրտիս խորքում, իմ խենթ հոգու մեջ

Կապույտն է գծում ուրվագիծն իր թաց...

Աշունը լի է գույների խաղով.

Ինչին նայում եմ` կապտի~ն է տալիս...

Կապույտն, ասում են, բերում է կարոտ,

Աշուն, դեղինով ինձ այսօր օծիր...

Քո այդ բազմերանգ ներկապնակից

Ընդմիշտ հեռացրու կապույտը թախծի...

Թող որ դեղինով ողողվի հոգիս,

Լույսի եմ կարոտ, մի բուռ լու~յս տուր ինձ...

ԱՇՆԱՆ ՄՈՐՄՈՔ...

Պատուհանից դուրս աշունն է լալիս`

Ապակիները արցունքով ցողում.

Լու~ռ մշուշվում են և աչքերը իմ,

Անտես վերհուշիս կապերը քանդում...

Միտքս տանում է ինձ հեռու~-հեռու~,

Ուր խառնվում են գույները ասես,

Ուր անձրևում էր օրը, մինչդեռ դու

Իմ կողքին էիր, հարազատ այնպես...

Այնժամ թախծի մեջ ուրախ երանգ կար,

Իսկ կապույտի մեջ` դեղինի հրդեհ.

Աշունն էր սրբում իմ արցունքն անգամ,

Մինչդեռ` լալիս է հիմա խենթիս հետ...

Թող որ արցունքի շիթերը անձայն

Իրենց հետ տանեն մորմոքը աշնան,

Արևի ոսկին հոգուս խորքերում

Կապի հավերժող սիրո ծիածան...

ԱՇՆԱՆ ՀԵՔԻԱԹ...

Աշունը ներխուժել սիրտըս,

Հյուսել է մի թախծոտ հեքիաթ.

Գիշերը գողացել լույսըս,

Նետել է դողացող ճրագ...

Հոգիս այս ցրտից նվաղել,

Դարձել է մի լքված տերև.

Քամին ինչ-որ պահ չարացել,

Գրկել է նրան ու կորել...

Միայն, երկինքն է դառնացած,

Երկու կաթ արցունք ցած նետել.

Մինչդեռ, աշունը խենթացած,

Իր թախծոտ հեքիաթն է հյուսել...

ԵՍ ՀԵՌԱՆՈՒՄ ԵՄ...

Ես հեռանում եմ. հանկարծ չտխրես...

Իմ երազները թողնում եմ քեզ հետ,

Որ փարվեն ուսիդ ու լուռ գուրգուրեն,

Երբ մնաս մենակ ու առանց ընկեր...

Ես հեռանում եմ. արցունք չթափես...

Ողջ արցունքները տանում եմ ինձ հետ,

Հավաքեմ մի տեղ, դարձնեմ մեծ լիճ

Ու ջրեմ ծարավ ծառը կարոտիդ...

Ես հեռանում եմ. դու ժպտա, հոգիս...

Քո դեմքին հալվող մեղրակաթիլ եմ,

Որ խառնվել է գոլորշուն, օդին

Ու քաղցրացնում է կյանքդ, քո հոգին...

Ես հեռանում եմ. եթե ինձ փնտրես`

Աչքերիս լույսը կուղարկեմ ես քեզ,

Որ չխարխափես ու չմոլորվես,

Որ քեզ չկորցնեմ ու...մնամ քեզ հետ...

ՈՒԶԱԾՍ...

Ուզածս ի՞նչ է ...մի պտղունց հույս է,

Որ շաղ տամ ճամփին մարած երազիս,

Շուրջս մշուշ է, պատնեշված լույս է,

Ու...կոտրված ձեռք` ճանապարհելիս...

Ուզածս ի՞նչ է...մի բուռ ժպիտ է,

Որ իմ աչքերի լույսը խտացնի...

Գտածս փուչ է, սառցե հայացք է`

Հոգուս արևն իսկ այն չի հալեցնի...

Ուզածս ի՞նչ է...հոգեզրույց է,

Անբարբառ խոսք է, երգ ու մեղեդի...

Պարգևս ճիչ է, կամ լռություն է,

Սուտ ու խաբկանք է մի անմեկնելի...

Ուզածս ի՞նչ է...շատ է ու քիչ է,

Եղած ու չեղած, անվերջ պատրանք է...

Կոչումս զուր է` ապրած մի կյանք է,

Անցյալ ու ներկա, իմն է, իմը չէ...

ՄԵՂԱՎՈՐ ՔԱՄԻՆ...

Պատուհանիս տակ քամին էր սուլում.

Ես ունկնդիր էի նրա նվագին,

Մտքիս կծիկը վար էր գլորվում.

Ես անզոր էի նրա ընթացքին...

Մինչդեռ` հոգումս նոր երգ էր ծնվում,

Եվ մեղավոր էր ,անշուշտ, խենթ քամին.

Ինչ-որ մի քաղցր, անմեղ զգացում

Լուռ շուլալվում էր սրտիս ծալքերին...

Ես խնդրում էի քամուն հեռանալ,

Հեռացնել ինձնից երազն այդ անտես.

Իմ աղաչանքին շուտով նա անսաց,

Բայց...մտքիս կծիկը տարավ իր հետ...

ՄԻ ՆՈՐ ՀԵՔԻԱԹ...

Ես կարոտից պիտի մի նոր հեքիաթ հյուսեմ

Ու կարոտով պիտի իմ աշխարհը լցնեմ,

Անվերջ գույներ փնտրեմ, գույնին դառնամ ընկեր

Ու իմ հորինածով խենթ սիրահար լինեմ...

Ես կարոտով մի օր պիտի աստղեր ճախրեմ,

Այնտեղ սիրո հանգած կրակները վառեմ,

Կապույտ մի համբույրով մի խենթ սիրահարի

Մարած երազները կրկին կոչեմ կյանքի...

Ես կարոտից պիտի վերջ ի վերջո հոգնեմ,

Նրա կապույտ բոցը ինձնից վանել փորձեմ,

Ու երբ շատ տառապեմ, հորինածս փշրեմ,

Մի խենթ սիրահարի գուցե անդարձ կորցնեմ...

ԹԱՓԱՌԱԿԱՆԻ ԵՐԳ...

Կարծես աչքերդ երբեք չեմ տեսել,

Չեմ սուզվել նրանց թախծոտ անհունում,

Չեմ քայլել գուցե այն շավիղով նեղ,

Որով արցունքը իր հունն է գտնում...

Կարծես հայացքդ ինձ չի շղթայել,

Չեմ գերվել անխոս, թեկուզ և` հեռվից,

Չեմ էլ տենչացել երբեք ազատվել

Անտեսանելի այդ կապանքներից...

Կարծես քո ձայնը ունկիս չի հասել,

Լուռ չեմ քարացել խրոխտ մի բասից,

Նրա մեղեդին ինձ չի կախարդել`

Նման հեքիաթի հրաշք բառերին...

Կարծես ոչ անցյալ, ոչ ներկա ունեմ...

Դու կաս ու չկաս և` չ~ես լինելու...

Խենթ տողերի մեջ որքան թափառեմ`

Լոկ քո անունն է շուրթերս այրելու...

ՏԱՐԻՆԵՐ ՀԵՏՈ...

Տարիներ հետո հիշում եմ ես դեռ

Այրվող ձոռքերդ` իմ ափերի մեջ.

Թաքցրած կարոտ,թե չասված խոսքեր

Փորձեցիր այդպես դու ինձ փոխանցել...

Տարիներ հետո իմ կյանքը փոխվեց,

Փոխվեցի ես էլ,բայց մնաց ինձ հետ

Այն նույն կարոտը, որ դու թաքցրել

Ու տաք ձեռքերով ինձ էիր տվել...

Կապույտն աչքերիդ այդ կարոտի մեջ

Անվերջ, անհատակ օվկիան է դարձել,

Եղել է անցյալ,ներկա է կերտել,

Իսկ վաղվա օրս` կապույտ վրձնել...

Տարիներ հետո հարցնում եմ ես քեզ,

Քեզ, որ ճախրում է ազատության մեջ,

Քեզ, որ կապույտին գերի ինձ դարձրեց,

Ինչ անեմ, ասա, ԿԱՐՈՏԻԴ հետ ես...

Տարիներ հետո գեթ մի պահ կզգաս,

Որ դեռ այրվում են ձեռքերս նորից,

Երբ հիշում եմ ես քո ափերը տաք,

Որ <խոսուն> էին չասված խոսքերից...