ԱՆԱՐԺԵՔ ԵՐԳ

Նորից թակվում են դռները հոգուս,

Կրկին իմ հյուրն է վերհուշը այսօր,

Սակայն այս անգամ սրտիս խորքերում

Կապտին է տալիս մեկ ուրիշ կարոտ...

Երբեք չեմ գրել քեզ հանգով տողեր,

Չեմ կշռել երբեք բառիս արժեքը,

Սակայն իմ հին, նոր, իմ հեռու ընկեր,

Ընդունիր գեթ այս << անարժեք երգը>>...

Չգիտեմ` ուր ես...կաս, թե...հեռու ես.

Ձեռքիս շարժումով ուզում եմ մի պահ

Ետ տալ անցյալը...ու ձիգ տարիներ,

Որ և եղել են և կան և` չկան...

Ես չհասկացա քեզ հենց այն պահին,

Երբ ուզում էիր, որ լինեմ գեթ քույր...

Իսկ հիմա ես եմ տենչում լալագին

Գտնել կորցրած մի << հին ընկերոջ>>...

/Ում համար, որ ես խենթացա մի պահ,

Ում պատրաստ էի կյանքով նվիրվել

Ինձ պատասխանեց իր << սառույցով տաք>>,

Որ սակայն հալվեց...անցան տարիներ.../

Նոր եմ հասկանում.դու պատրաստ էիր

Քո երազներով նվիրվել լոկ ինձ

Ու երազներով լինել ընկերն իմ,

Բայց... վանեցի քեզ իմ կյանքի միջից...

Ու փնտրում եմ քեզ արդեն տարիներ,

Ուզում եմ գտնել հրաշք մի << մագնիս>>,

Որ կարողանա անցյալիս միջից

Գտնել, գումարել քեզ իմ ներկային...

ՄԵՂԱՎՈՐ ԱՉՔԵՐ

Ես սիրում էի կապույտը, հոգիս,

Քո աչքերն էին մեղավոր գուցե.

Ես ճախրում էի երազներում սին`

Դու էիր հրաշք թևեր ինձ տվել...

Կապույտը գրկում ու լռում էի`

Կարոտն էր անշուշտ գալարվում իմ մեջ.

Կապույտով օծվում ու բուրում էի`

Մի բուռ ծաղկունք էր սրտումս փթթել...

Բայց...մի օր հանկարծ << կապույտը>> լռեց...

Դու նրա կողքով անցար անտարբեր.

Մի վշտահար դեմք արցունքով ծածկվեց,

Որն անտարակույս ԿԱՊՈՒՅՏ գույն ուներ...

ՄՈՐՄՈՔ

Այսօր երկար եմ խորհել քո մասին ,

Մորմոքել, լացել հոգուս խորքերում ,

Երկար, շատ երկար օրոր եմ ասել

Արթուն հուշերիս, որ մտնեն խոր քուն ...

Այսօր երազ եմ հյուսել մտովի ,

Մի անմեղ երազ / թող Աստված ների / -

Իբր մանկիկիդ օրոր եմ ասում ,

Իսկ դու հարազատ նայում ես, ժպտում ...

Այսօր երկար եմ խենթացել այսպես`

Կարոտել, լացել, սպասել ճամփիդ ,

Իսկ դու, ով գիտե, շիկնանքով գուցե

Սիրտդ ես նվիրում որ բախտավորին ...

Այսօր, իրոք որ, շա~տ տառապեցի ...

ՄՂՁԱՎԱՆՋ

Սիրուս աստղը մարեց երկնքում,

Շանթեր փայլեցին և տեղաց անձրև.

Հույսիս դռները, ախ, գոց մնացին,

Ցնդեց ամեն ինչ` և երազ, և սեր...

Աշխարհը, որին սիրում էի ես

Դարձավ իսկական մի կառափնարան,

Ընկերս լքեց ինձ ճամփի կեսին,

Դատապարտվեցի ես միայնության...

Հոգիս մռնչաց այս ահեղ ցավից,

Ընկերոջ դավից, կյանքի քաոսից

Եվ սթափվելով այս մղձավանջից

Հենվեց հավատիս ամուր սյուներին...

Մի բան վերջապես պարզվեց ինձ համար`

Ունայն է կյանքը, իսկ մարդիկ` դաժան.

Հանուն << մեծ >> շահի կոկորդ կկրծեն,

Հանուն << հայր >> փողի մորը կպղծեն...

Օ, աշխարհ, աշխարհ, ատում եմ ես քեզ.

Միտքս թռչում է տաճարը Աստծո...

Նա հար կապրեցնի սիրուս աստղը

Եվ գոց չի թողնի հույսիս դռները...

/1991թ./

ՔԵԶ ՍԻՐԵ՞Մ...Ի՞ՆՉ ԱՆԵՄ...

Ի՞նչ անեմ, քեզ սիրե՞մ,

Անրջե՞մ քո մասին, թե` լռեմ,

Կարոտի մի դղյակ կառուցեմ

Ու այնտեղ կարոտով քեզ սպասեմ…

Ի՞նչ անեմ, կարոտե՞մ,

Սպասե՞մ քեզ անվերջ ու թախծեմ,

Կապույտով իմ օրը զարդարեմ,

Քո մասին խորհելուց չհոգնեմ…

Ի՞նչ անեմ, ես հոգնե՞մ,

Քո դարձին չտենչա՞մ ու մարե՞մ,

Հեռանամ, քեզանով էլ չապրեմ,

Տառապեմ, մոռանալ քեզ փորձեմ...

Ի՞նչ անեմ, մոռանա՞մ,

Երազիս դղյակը ես քանդե՞մ,

Կորցնե՞մ քեզ անդարձ...ի՞նչ անեմ...

Իսկ գուցե վերջապես քե՞զ սիրեմ...

ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ ԱՆՑՅԱԼ

Ինչու է այսքան անցյալն իմ սրտում,

Ինչու է անվերջ ինձ հետապնդում.

Վրեժ է լուծում` ում համար, ինչի,

Իսկ գուցե վաղն էլ ինձ պիտի տանջի…

Եվ ամենուր եմ նրան ես տեսնում –

Արդեն` մազերիս արծաթվող փնջում:

Հայելին կարծես անցյալ է հուշում,

Քայլերս անվերջ ետ-ետ են տանում…

Շատերը գուցե ինձ կոչում էլ տան-

Նկարիչ եմ ես, կամ` հնեաբան .

Կապույտից տարբեր երանգ եմ հունցել

Ու անցյալիս մեջ զննումներ արել…

Չէ, չեմ հոգնի ես անցյալ կերտելուց

/Ամեն նոր օրը իր հուշն է բերում/.

Մի ներկա կտամ, միայն թե մի պահ

Վերհուշի թևով կրկին ինձ հյուր գաս…

Կապույտ մշուշ

Տեսե°լ ես արդյոք դու կապույտ արցունք,

Քարացած բյուրեղ` վարդի շուրթերին .

Գուցե սիրահար ինչ-որ մի բլբուլ

Սրտից է թողել հյուլեն կարոտի…

 

Կարոտն ասում են հզոր ուժ ունի –

Վկան է սերը այն հին բլբուլի.

Վարդը որքան էլ նրան չնայի

Հավքն այդ ուրիշի համար չի երգի…

 

Թո'ղ որ չտարվի վարդը իրենով,

Թո~ղ որ ուրիշի սիրո մեջ ծաղկի.

Բլբուլի երգից կժայթքի կարոտ,

Որը հյուսված է կապույտ բոցերից:

 

Աշխարհը գուցե ծաղկանոց է մի,

Որտեղ բացվում են պես-պես հրաշքներ`

Համբարձում, զանգակ, յասաման, հասմիկ.

Ամենքը` մի գույն, կուսական, անմեղ…

 

Սակայն ինչ ասես սիրահարին խենթ,

Այս մեծ աշխարհում նա "աշխարհ" ունի`

Վարդաբույր եզերք, հոգու տիեզերք,

Միակ թագուհին իր անուրջների…

 

Գերվե°ց հրաշքն այդ գույնով կարոտի-

Պատասխան չկա… կա մշու~շ մի լուրթ.

Անցյալի միջից կապտին է տալիս

Վարդը`շուրթերին քարացած արցունք…

 

Շարունակվող սեր

Իմ սերը քեզ չտվեց ոչինչ…

Հալվեց երազս`ձեռքերիդ վրա,

Զուր էի փնտրում` հայացքս դեմքիդ,

Որ ինձ չլքես,որ կողքիս մնաս…

Իմ սերն այդպես էլ քեզ չհամոզեց,

Թե որքան խենթ եմ կարոտի հարցում,

Որ քեզ պատրաստ եմ կյանքովս պահել,

Միայն թե լինես կողքիս, իմ սրտում…

Իսկ դու ընտրեցիր մեկ այլ ճանապարհ,

Մեղադրեցիր ինձ իմ սիրո հարցում,

Եվ քո հայացքը` մերկ սառույց դարձած,

Կարոտս դարձրեց մի կապույտ մշուշ…

Բայց սերս քայլեց իր դժվար ճամփով,

Շատ հաճախ ապրեց միայն քեզ համար,

Մաքառեց անվերջ, տենչաց, որ մի օր

Նոր երազ դնի ձեռքերիդ վրա