Ինչ-որ կետ-գծեր

Կետ-գիծ անկանոն ինչ-որ կարուսել

Ամեն մի կանոն ձգտում է խախտել...

Թզաչափ հեռվում մի հոծ ստորակետ

Մրրկածուփ մտքին փորձում է սանձել...

Հարցականները վաղուց պարտվել,

Խզբզանքներ են կարծես թե դարձել...

Բացականչության շունչը կտրվել,

Մի բութ հայացքով պեղում է իրեն...

Ինչ-որ կետ գծեր մեր կյանքը շեղել,

Լոկ կարուսելի պչրանքն են թողել...

 

"Նրանք"

 

Նրանք զրուցում են ամեն-ամեն ինչից,

Ու ծիծաղում քահ-քահ, գուցեև` անառիթ,

Նրանց չի էլ հուզում շուրջը եղած ոչինչ,

Կա անսահման քնքշանք, հայացքով ասելիք...

 

Նրանք երբ ներկա չեն, բացակա չեն կրկին,

Մտքով շաղկապված են` նման հայտնի ծառին,

Որ արմատով գտնում, սնում է իր նմանին,

Անգամ, երբ կողքին չէ ու չի նայում դեմքին...

 

Նրանք կապրեն այսպես, հեռու և շատ մոտիկ,

Կզրուցեն լուսնից ու արևի խանդից,

Բայց չեն խաղա երբեք, դերն այդ իրե՜նցը չի,

Քանզի լեզու չկա, որ նրանց թարգմանի...

 

 

 

 

 

 

"Մետրաչափ" հեռու

 

Ես այնքան թույլ եմ, երբ քո կողքին եմ,

Նույնքան ուժեղ եմ, երբ իմ կողքին չես...

Մետրաչափ հեռուն չի ճնշում ասես,

Քանզի երբ ձայնեմ, կողքիս կլինես...

Միշտ էլ եղել ես արև կամ ստվեր,

Նաև դավել ես, ինձնից լավ գիտես,

Բայց ես էլ գիտեմ, երբ քեզ եմ կանչել`

Առանց տրտունջի ինձ լույս ես բերել...

Երբեք չեմ պահել, երբ դու հեռացել,

Այլոց հոգու մեջ արև ես փնտրել,

Իսկ վերադարձդ չեմ դատապարտել,

Թե որոշել ես ինձ հետ լուռ քայլել...

Բայց որքան էլ որ ես ուժեղ լինեմ,

Գուցեև մի օր ես անդարձ հոգնեմ...

Մետրաչափ հեռուն դառնա մղոններ,

Ու փնտրես դու ինձ, երբ կողքիդ լինեմ...

 

 

 

 

Օրվա կոչը

 

Երբեմն նաև ամպրոպներ են պետք,

Որ պայթի մի տեղ ճշմարտի արկը

ու ոչնչանա ստության կարգը,

Որ չմոլեգնի խաբկանքի քամին,

լեզուն չդավի լսող ականջին...

Երբեմն պետք են նաև կայծակներ,

Որ շանթահարվի անազնիվ բարքը,

Մոլագար փառքը, նյութի մեծ վազքը,

Որ ձեռքը պարզի, ոչ միայն` վերցնի,

Իսկ ոտքի հասցեն ճիշտ տեղում լինի...

Երբեմն պետք են նաև անձրևներ,

Որ լավ լվացվի երկրի երեսը,

հին թմբիրներից արթնանա կյանքը,

Որ օրվա կոչը հասնի ամենքին`

<<խնայե'լ է պետք մարդկային հոգին>>...

 

Ուրիշ աշխարհ

 

Ու ցնցվում է նորից ու ցնցվում է անհագ

Օրվա ժապավենը' երազներով կիսատ...

Ու մեռնում է օրը, բայց չի ծնվում նորը,

Խառնվել են կարծես երկրի գիծն ու կորը...

Ու չի լցվում բացը, այն միակը, թանկը,

Իսկ մետրաչափ հեռվում խեղդվում է կյանքը...

Օրվա պտույտները երազներ են անկար,

Մնում է հորինել լրիվ ուրիշ աշխարհ...

 

ԶԱՐԹՈՆՔ

 

Գարունն անցնում է կողքովս... Ինչ-որ բան դեռ խանգարում է տեսնել արդեն մայրացող բնության հմայքը, գարնան անկրկնելի սիրունությունը...

Փորձում եմ ինձ գտնել բնության զարթոնքի մեջ, փորձում եմ հիշել, թե ինչ բառեր էի ժամանակին ընտրում խոսելու, գույների վարարումը ճերմակին բեկելու համար...

Հիմա գարնանային անձրևների փոխարեն իմ հոգում վարարում են իրարամերժ զգացումները, վարարում են` տապալման սպառնալիքով...

Ժամանակին բառերը սփոփում էին ինձ․․․Հիմա այնքան անիմաստ են դարձել դրանք, բոլորովին` անբովանդակ, որ թվում է, թե խանգարում են անգամ...

Գարու՛ն, զարթոնքիդ մեջ համրացրու բառերի հոսքը ու թող վարարի կյանքի աղմուկը...

 

ՍԻՐՈ ՀՐԱՄԱՆ

 

Ձմռանն անշնչացած բնության դիմագծերը կենդանանում են։ Մի մոտիկ շող իր թույլ մատներով հպվում է սառած բյուրեղին ու խոստանում ջերմացնել նրան...

Խոստումներին այսօր ոչ ոք արդեն չի հավատում, բայց սիրտն արթնացել է, սիրել է ուզում...

Հավատով ասված խոսքը (որքան էլ որ` անիրական) գերում է հոգին, շղթայում այնպես, ինչպես ցրտից կուչ եկած մարմինը` արևի շողին...

Օդին խառնվել են բառեր, որ սիրո խոստումով են շնչում, իսկ նրանց արտաշնչումը հավատով է լեցուն...

Անշնչացած կյանքը մեկից արթնացել, հրամայում է սիրել...

Ամեն ինչ դեռ կորած չէ...

 

 

Սրտի հիշողություն

Սկզբում ցնցվեց մեր հոգին. չէ, դա կապ չուներ բնական աղետի հետ։ Այն, ինչ ապրեց յուրաքանչյուրի հոգին, միայն հայտնի է իրեն։ Երբեմն բառերն անզոր են թարգմանչի դեր տանել. ծանր է անգամ նրանց համար։ Իսկ լեզուն...լեզուն պարզապես համրանում է' ինչի՞ց խոսել, ինչպե՜ս խոսել...

Ասում են, թե ժամանակը բթացնում է ցնցումների ուժգնությունը, ստիպում ապրել սպիների կարկատանով, որոնք այդքան էլ չեն պահում սիրտը։ Իսկ սիրտը...սիրտն էլ ունի հիշողություն, որն արթնանում է գույնի', բույրի', անգամ ձայնի՜ հետցնցումից...

Ժամանակը դանդա՜ղ սպանում է հիշողությունը, որ սիրտը մի քիչ էլ ապրի...

Հետո ցնցվեց մեր ոտքերի պատվանդանը՝ հողը։ Իսկ դա արդեն սոսկալի չէր... Հոգին մի քիչ տագնապեց, բայց չցնցվեց. սովոր էր։ Նա տեսել էր այն, ինչը չի կարող թարգմանել բառը, մոռացնել՝ ժամանակը...

Մի' նեղվեք ճաքերից... մի օր դրանցից իր գլուխը կհանի հույսի ծաղիկը...

Հույսի ծաղիկը

Հույսի ծաղիկը բացվել է ուզում.

Ձմռան տաք դողը դեռ չի նահանջում,

Ձմռան սառնաշունչ օրերի փնջում

Տենդում է հուշը, ինքն իրեն մերժում...

Հույսի ծաղիկը բուրում է կարծես.

Արեւի շողը այտս համբուրեց,

Արեւն արբել է, ծովացել իմ մեջ,

Ուզում եմ շնչել, ապրել պարզապես...

Հույսի ծաղիկը վերջապես բացվեց.

Ձմռան տագնապը իմ միտքը լքեց,

Գուցե դժվար է անցյալը հերքել,

Բայց հույսի շունչն է իմ տունը շեմել...

Իմ տունը տաք է հավատի գրկում,

Հույսի ծաղիկն է այնտեղ անրջում,

Թող ոչ մի ձմեռ, ոչ մի այրող հուշ

Եղյամ չկապի օրերի փնջում...

 

 

Մարդը' "քար" (Անզորություն 2)

Ապրելը դարձավ իրոք մղձավանջ.

Պատել է երկրիս մորմոքը անանց,

Տնքում է հողը, դեռ գրկում իր թաց

Լույս որդիների ժպիտն է սառած...

Ախ, երկիր իմ որբ, լրիվ որբացար,

Քեզ հզորացնող բազուկը ընկավ,

Ամեն օր թափվող սերունդ ես տեսա,

Դատարկվող մայթեր, ուր ծիծաղ չկա...

Դատարկված տներ, ուր փնտրում անհագ

Զավակին, հորը, չեն գտնում սակայն,

Գտնում են միայն մի լուսանկար

Ու հողաթմբեր` մեկը մյուսից թանկ...

Չգիտեմ անգամ` երբ ուշքի կգանք.

Այսքան բոթերից խելագար դարձանք,

Ծանր է ամեն օր հրաժեշտ կարդալ,

Ամեն օր ապրել չապրելու նման...