Երբ խոնավությունը շատանում է...

Այդ օրը ես քայլում էի ստեղների վրայով՝ ճերմակն իմ գույնն էր, իսկ սևը՝ քոնը / դու՛ էիր այդպես ցանկացել/...Չգիտեմ՝ որտեղից, օտար հոսանքներ եկան...Չդիմացա...Սայթաքեցի ու ցած ընկա...Դու իմ կողքին չէիր...Չփշրվեցի սակայն...

Փշրվեց այն կապույտ կիսալուսինը, որ տարիներ առաջ ինձ էիր նվիրել...Բայց այն իմ ձեռքում չէր, հոգուս հետ էր ձուլվել...Հետո փնտրեցի նրա բեկորները...Չգտա...գոլորշի էին դարձել...

Երբ խոնավությունը շատանում է, սրտի ռիթմերն արագանում են, տեսանելիությունը վատանում է, իսկ կոկորդը խեղդում է ինչ որ աղի մի հեղձուկ...

Այսօր իմ շուրջը խոնավությունը կրկնակի է...մտքի շիթերը որքան էլ ջանում են պարզեցնել ճանապարհը, միևնույն է, սրտի ռիթմերը իրենց հարազատ ստեղներն են փնտրում...որոնց վրայով քայլում էի ես / հիշո՞ւմ ես ...ճերմակը իմն էր, իսկ սևը՝քոնը...դու՛ էիր այդպես բաժանել/...

Իսկ վա՞ղը...Վաղը ես որտե՜ղ քայլեմ...

ԻՄ ՀՅՈՒՐԸ

Տեսնո՞ւմ ես...անձրևն իմ հյուրն է...

Միշտ երազել եմ նրա շուրթերով  կարևոր մի բան շշնջալ քեզ...հասարա՜կ բառեր՝ կաղապարից զուրկ, մետաքսի նման...

Լսո՞ւմ ես...Նա հիմա էլ է նվագում, արդեն որերո՜րդ անգամ...Փոքրիկ բյուրեղները հպվելով գետնին կայծակի լույսի ներքո դառնում են պարող լուսատտիկներ...Տեսնես քանի աչքի ակունքից բեկված կարոտի գոլորշի է խտացած նրանց բիբերում...

Զգո՞ւմ ես...անձրևի մարմնով սարսուռ անցավ...երևի ինչ որ բան հիշեց...ես էլ հիշեցի...տաք ափերի հաղորդած հոսանքը ճիշտ է՝ կայծակ չէ, բայց այրում է տարիներ հետո...

Լռո՞ւմ ես...Թաց բյուրեղների քայլե՜րն ես հաշվում...Ես երբևէ չեմ հաշվել այն բյուրեղների սրտի զարկերը, որոնք ինձ ստիպել են հարկադրական վայրէջք կատարել երազների կապույտ երկնքից...Չեմ հաշվել անհաշվելի՛ն...

Հեռանո՞ւմ ես...Երևի իմ հյուրը ձանձրացրե՜ց քեզ...Գնալուց առաջ չմոռանաս  նրա ընծան՝ դողացող շութերի թաց բեռը տանել...

Անձրևո՞ւմ ես...Ես էլ...

ԶԳՈՒՅՇ ՆՎԱԳԻՐ

Դու նվագում ես, նվագում անվերջ

Ինչ որ փակ սրտի նուրբ ստեղներով,

Ամեն հնչյունը ցավ ունի իր մեջ,

Ամեն ստեղը խոսել է ուզում...

Բայց դու տարված ես այդ նվագով խենթ,

Աչքերդ մութից լույս են խմորում,

Քո թռիչքներում դու լոկ արծիվ ես,

Որ <<երկնքում>> է իր որսը փնտրում...

Մինչ, երկնքից վեր կա դեռ <<տիեզերք>>,

Որտեղ հնչյունն է խարիսխն իր նետում,

Այնտեղ հասնելու հոգով անզոր ես,

Քանզի նվագդ հեռվում չի՜ լսվում...

Դու նվագում ես, նվագում այնպես,

Որ չես էլ նայում թաց ստեղներին,

Ամեն հնչյունը գոռում է ասես.

<< Զգո՜ւյշ նվագիր, ցավու՛մ է հոգիս>>....

ՔԵԶՆՈՎ

Դու չկաս հիմա, կշռում եմ  քեզնով

Խուլ ժամանակի բութ տնքոցները,

Տարածությունը իր պիրկ ձեռքերով

Փակել է սրտիս անուժ դռները...

Բայց դու եղել ես, լցվել են քեզնով

Իմ խենթ օրերի ծիածանները,

Հուշի երկնքում լողում է այսօր

Կարոտիս գույնի կապույտ մրուրը...

Դու դեռ կլինես, որ ներկեմ քեզնով

Սին պատրանքներիս դատարկ պատերը,

Թո՛ղ ժամանակը իր բութ տնքոցով

Խլացնի օրվա մաշող հետքերը...

Մագնիսական դաշտ կա...

Շնչելը դժվարացել է...Ինչի՞ց է...Մագնիսական դաշտ կա...Արդեն քանի՜ տարի...

Այդպես են ասում, որ արդարացնեն շնչահեղձությունը...Իսկ գուցե դա լոկ մի մագնի՞ս է...

              Մագնիսը ձգվում է դեպի երկաթը և...հակառակը...Դա ես գիտեի, գիտեիր և դու...

Այն ժամանակ շնչելը հեշտ էր...Դու ամեն օր իմ կողքին էիր, իմ հայացքի մեջ, հանգիս ռունգերում, տողերիս սրտում /չնայած, երբևէ չիմացար այդ մասին...հիմա՛ էլ չգիտես/...

Հետո տարածություն առաջացավ...Աշխարհագրական լայնություններն ու երկարությունները չհատվեցին միմյանց, բևեռները մնացին թերի ու անհաս...

Տարածությունը լցվեց դատարկությամբ, որից շնչելը իրո՛ք դժվարացավ...

 Գուցե ինձ համա՞ր են հորինել մագնիսական դաշտի սփոփանքը...Մինչդեռ ես գիտեմ  /ու գիտես և դու/, որ խնդիրը ընդամենը  մագնիսի ու երկաթի ձգողության պարզ օրենքի մեջ է, բնական կապվածության մեջ, որ տարիների բարդ հանգույց ունի...

Տարածություն կա, որ չի լցվում ոչնչով...անգամ՝ դատարկությամբ...

Շնչելը իրոք որ դժվա՜ր է..

Անձրևող պատմություն

Այսօր երազդ ես եմ, սիրելիս,

Քեզ այցի կգամ առվի կարկաչով,

Դու ինձ քո բազկի քնքշանքով գրկիր,

Ծածկիր մարդկանցից ամպեղեն քողով...

Այսօր անձրևդ ես եմ, սիրելիս,

Թույլ տուր զովացնեմ կոպերդ հոգնած,

Կարոտից պոկված ցողի մի կաթիլ

Թող որ վարարի շուրթերիդ ճաքած...

Այսօր ժպիտդ ես եմ, սիրելիս,

Ու պիտի բացվեմ հոգուդ ծալքերում,

Որ ով էլ այնտեղ ներխուժել փորձի,

Գտնի անձրևող մի հին պատմություն...

<<Անուժ երգ

Արևը փակվեց իր մենաստանում-

Պիտի վերլուծի պտույտի շղթան,

Երեկոն առվի քնքուշ կարկաչում

Մոռացավ բացել քողը գիշերվա...

Իրիկունն իջավ ու փռվեց հոգնած

Օրվա նվաղուն ու բաց թևերին,

Կարոտը դարձավ թույլ, անօգնական,

Հենվեց երկնքի անուժ կոպերին...

Գիշերը չուներ երազի ուղերձ-

Ինքնակոչ էին տեսիլքները խենթ,

Մի խոնավ թախիծ՝ ոտքերը երեր,

Ճանապարհ ընկավ՝ փնտրելու նոր տեր...

<<Ամպեղեն զրույց

Իմ սիրո << արև>>, դուրս եկ ամպերից ,

Քո վարագույրով ապշեցրել ես ինձ ,

Հոգիս ցնծում է հողոտ բույրերից ,

Էլ ինչու՞ այրվել լուռ կարոտներից ...

Իմ սիրո << երկինք>>, մի՛ փակիր ինձնից

Քո գարունների վարարումը տաք ,

Ամպոտ շուրթերի բեռը քեզ պահիր ,

Ինձ մեկնիր սիրո գաղտնիքներն անտակ ...

Իմ սիրո << անձրև>>, այնպես վարարիր ,

Որ քո ջրերում ես խեղդվել ուզեմ,

Հետո հանդարտվող ու թաց կորերից

Մի երազ ձուլեմ ու այնտեղ փրկվեմ ...

Իմ սիրո տեսիլք, դու մոտըս մնա ,

Որ ուշացումըդ իմ մեջ համրանա ,

Որ կարոտների ամպեղեն քողը

Հողին դիպչելով << մանանա>> դառնա ...

Այդպես գուցեև << սիրո արևը>>

Իր վարագույրից վերջապե՜ս ժպտա ...

ԳԱՐՆԱՆ ՍՐՏՈՒՄ

Ուզում եմ, մի քիչ գարուն եմ ուզում,

Սիրտս նվաղեց ցրտի պաղ գրկում,

Իմ հոգետունը վաղո՜ւց է տենդում,

Մտքիս սանդղակը ջերմն էլ չի չափում...

Ուզում եմ, մի բուռ գարուն եմ ուզում,

Թո՛ղ որ այն բացվի պատրանքի կիրճում,

Թո՛ղ որ այն բերի գույն ու արբեցում,

Գահավեժ անի սառցակերպ մարդուն...

Ուզում եմ, անվե՜րջ գարուն եմ ուզում.

Ինչո՞ւ չպայթի այն ձմռան գրկում...

Իմ հոգետունը վաղո՛ւց է ննջում,

Արթնանալ կուզեմ ես գարնան սրտում...

Ես եմ, ՍԻՐԵԼԻ՛Ս...

Կարոտըդ տեսա ես այս երեկո-

Այն խտացել էր մի փաթիլի մեջ,

Իջնում էր հանդարտ, հպվում քնքշանքով,

Ասես երազն էր ամբարել իր հետ...

Կարոտիդ կողքով փորձեցի անցնել,

Տենչացի, որ այն ինձ չնկատի,

Բայց այնպես թաքուն նա ինձ մոտեցել,

Ու շշնջում էր՝<< ես եմ, սիրելի՛ս...>>...

Կարոտըդ որքան թաքցնել փորձես-

Այն փախչելու է իր թաքըստոցից,

Մի՛ փորձիր նրան երբևէ բանտել,

Քանզի ծնվել է նա ձյան փաթիլից...

ՄԻ ՕՐ....

Փաթիլների պես մի օր կձուլվեն,

Կփարվեն իրար կարոտները մեր,

Կպատմեն մի օր փաթիլները խենթ,

Թե որքան շատ եմ ես քեզ կարոտել...