ՀԱՐԲԱԾ ՆԱՄԱԿ ...

Դու հեռացել ես ու ինձ թողել

փշրանքներ լույսի ,

Մայթերին թափված աստղերն ես

անգամ սրբել ու տարել ,

Հոգուս գույները քերվել են, չկան ,

իսկ նրանց փոշին

Լուռ խառնվել է թափված արցունքիս

ամեն կաթիլին ...

Հեռվում շառագունում է ամպրոպը հույսի

Ու ես ծրարում եմ մտքիս պահեստը`

հանձնելով թղթին ...

Թուղթը հոգնել է , հանգիստ է տենչում ,

Չի ուզում սրտիս անկումը տեսնել ,

Որ տողից տող է վայրէջքն իր փնտրում ,

Կամ էլ` առանց հանգ ձգտում է ճախրել ...

Դու հեռացել ես ու ինձ թողել

կածաններ լույսի ,

Բայց երբ մոտենում եմ դարպասին նրա

Հեռվից ամպրոպն է ճայթում իմ գլխին ,

Ու ծրարվում է հույսըս ակամա ...

Երբ վերադառնաս ...

Կգտնես գուցե անհասցե նամակ ,

Որը հարբել է ճերմակ էջերով ...

Թաքցրու այնտեղ հույսըս << խորտակված >> ,

Իսկ դու էլ ապրիր իմ << փրկած >> լույսով ...

ՄԻԱՅՆ ԱՅՍՕՐ ...

Միայն այսօր իմ երազը դարձիր ,

Դարձիր փոթորիկ, գրկիր ինձ ամուր ,

Հեռու աստղերի գաղտնիքներն անծիր

Թող հետազոտեմ քո տաքուկ գրկում ...

Միայն այսօր իմ հեքիաթը դարձիր ,

Օգնիր,որ ես էլ մի պահ մանկանամ ,

Հավատամ իմ խենթ հեքիաթասացին

Ու իր հետ անխոսք հեքիաթում մնամ ...

Միայն այսօր ինձ բառեր շշնջա ,

Խոսքեր հասարա~կ, ցանկալի այնքան ,

Որ ես շփոթվեմ, բառերից հարբած

Շիկնանքով մատնեմ հույզըս թաքցրած ...

Միայն այսօր ինձ օրորիր հույսով ,

Որ իմ ներկայից շատ չվախենամ ,

Որ հույսը գրկած` ես անցնեմ քնով ,

Անուրջի ճերմակ դռները բանամ ...

Միայն այսօր իմ այցելուն դարձիր ,

Ոտքերըդ` ամպոտ, երազըս` փրկած ,

Իսկ թե լուսինն ինձ քնից արթնացնի ,

Աչքերըդ թող ինձ, դու հանգիստ գնա ...

ԵՐԱԶԻ ՁԱՅՆԸ

Փոթորիկներ կան, որ ծնվում մեկից

Ու ավերում են հոգում ամեն բան ,

Երբ նայում շուրջըդ, չես տեսնում կողքից ,

Թե ինչպիսին է սավանն այս ձմռան ...

Երկրաշարժեր կան, որ ցնցում միտքըդ

Ու քանդում են քո տունը երազի ,

Դեգերում ես լուռ` բարուրած հույսըդ ,

Թե փարվելու ես փրկված բեկորի ...

Հրաբուխներ կան, որ ժայթքում ներսում

Ու քարանում են սրտիդ հատակում ,

Փակում կարոտի շուրթերը ճաքած ,

Ասֆալտում սիրո հունդերը բացված ...

Ջրհեղեղներ կան, որ թեև դանդա~ղ ,

Բայց անգթորեն ջրով են ծածկում

Մտքիդ կածանը, հորիզոնն անգամ

Ու քեզ մնում է լոկ խեղդվել...ճահճում ...

Այսքանից բացի կան և ամպրոպներ ,

Բացվում են հանկարծ երկնքի սրտում ,

Նրանց մոլուցքից ծնվում են լույսեր

Ու վերականգնում ամենն իր տեղում ...

Ու դու տեսնում ես սավանը ձմռան ,

Նրա կուսական մաքրությամբ արբում

Եվ պատկերները անցյալում թողած

Քայլում ես առաջ ... երազն է ձայնում ...

Պոկվել է լուսնից մի կտոր սառույց ,

Ընկել երազիս հենց շեմի վրա

Ու ամեն անգամ, երբ մտնում եմ տուն

Ինձ հետ տանում եմ դողը ձմեռվա ...

Ցուրտը մտնում է երակներիս մեջ ,

Հոսում արյան պես և այնքան արագ ,

Որ ինձ թվում է, թե էլ երբևէ

Տաք օրվա շունչը կողքիս չեմ զգա ...

Եվ ինձ թվում է,թե լուսնի շնչից

Իմ երազների երազն է մարել ,

Մինչ` օրեր առաջ, դեռ ամռան տապին

Այն կարող էր լոկ հեքիաթներ սնել ...

Իրոք, ունայն են կյանքում բան ու գործ`

Նման ձմեռվա լուսնի սառույցին ,

Լոկ հաստատուն է ՈՒԺԸ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾ ,

Որ հար կապրեցնի երազի փոշին ...

ՎԵՐՋԻՆ ԱԿՈՐԴԸ

Խենթ աշնան վերջին ակորդն էր այսօր ...

Հնչեցրեց, փակեց երգարանը իր ,

Վերջին մի հայացք շուրջը նետելով

Հեռացավ աշունն իմ խելառ կյանքից ...

Թողեց ինձ մենակ` հուշերիս գրկում ,

Որոնց ամեն մի կենդանությունից

Արցունքածեփ է իմ հոգին լինում ,

Իսկ տաք գոլորշուց ծնվում է փաթիլ ...

Ծնվում է ձմռան մի նոր մեղեդի ,

Բացվում կարոտի ուրիշ երգարան ,

Որ պատկերները իմ խենթ հուշերի

Հետո ունենան մեկ այլ հանգրվան ...

Որ իմ դատարկվող օրերի կայքում

Երբ փորձեմ փնտրել կարոտի հասցեն ,

Մեկնող աշունից գտնեմ մի համբույր

Ու ձմռան մուտքը ավետող նոր երգ ...

ՓՐԿՎԱԾ ԵՐԱԶ

Աշունը կարծես մեկնել չի ուզում ,

Քամու շուրթերով իր երգն է երգում ,

Ուզում է փրկել վերջին մի երազ

Վերջին դողացող տերևի նման ...

Քամին գրկել է իր թույլ ձեռքերով

Ու լու~ռ շոյում է գլուխը աշնան ,

Գուցե խոստանում ևս մեկ օրով

Ձգձգել տենդոտ մուտքը պաղ ձմռան ...

Խոստանում պահել իր սրտի խորքում

Աշնան հորինած երազները տաք ,

Որ օրերի խենթ վազքի ընթացքում

Ջերմանա հոգին բոցերով նրանց ...

Որ հաջորդ անգամ հանդիպման պահին

Կարոտած սրտով` գաղտնի բոլորից ,

Հրաշքով փրկած երազի փոշին

Աննկատ սփռի աշնան ձեռքերին...

ԱՇՆԱՆԱՅԻՆ ...

Թերթում եմ վերջին օրերը աշնան ,

Թերթում ու փակում մի կենսագրություն ...

Թե ինչ կնիք կա էջերում պահված `

Գիտենք լոկ ես ու մի մեկնող աշուն ...

Վերջը բերում է նաև վերջակետ :

Տերևների խենթ պարի հետ անգամ

Թափվում են հույսի ծվեններն անհետ

Ու հանգչում հողի շերտերում ծալ-ծալ ...

Փարվում է հողի կարոտած գրկին

Սիրո կախարդող վերջին մեղեդին ,

Մի վերջին անգամ լույսն է ծափ տալիս

Ու լու~ռ ջրվեժում արցունքի փոշին ...

Ձուլվում են իրար գույները աշնան ,

Արևի ոսկին զտում է նրանց ,

Որ ուր էլ հառնեն, անգամ` վերանան ,

Կարոտի բոցը պահպանեն անմար ...

Ոչ, աշնան վերջը դեռ վերջակետ չէ ,

Այն նոր հույզերի երթ է ակոսում ...

Ձմռան անուրջը սառած ու երեր

Մեկնող աշնանը ձեռքով է անում ...

Որտեղ են ապրում մեղեդին հոգու,

Երգը օվկիանի, ծփանքը ծովի ,

Ինչպես է լալիս մի դեղին աշուն ,

Ինչու են մարում ռիթմերը սրտի ...

Իմ այս հարցերին մի պատասխանիր -

Շատ բան զգում եմ < համըր կարոտից > ,

Միայն խնդրում եմ` ուժով քո վրձնի

Ինձ համար այսօր աշուն նկարիր ...

Նկարիր այնպես, որ ես խենթանամ ,

Գույներիդ զարկից կախարդված մնամ

Հոգու մեղեդուն, օվկիանի երգին .

Գտնեմ ու փարվեմ ծովի ծփանքին ...

Նկարիր անվերջ իմ դեղնած այգին ,

Այնտեղ դու կյանք տուր կապույտ երազին ,

Որ կախարդանքից ռիթմերը սրտիս

Լու~ռ հնազանդվեն խենթացած վրձնին...