ՈՒԶԱԾՍ...

Ուզածս ի՞նչ է ...մի պտղունց հույս է,

Որ շաղ տամ ճամփին մարած երազիս,

Շուրջս մշուշ է, պատնեշված լույս է,

Ու...կոտրված ձեռք` ճանապարհելիս...

Ուզածս ի՞նչ է...մի բուռ ժպիտ է,

Որ իմ աչքերի լույսը խտացնի...

Գտածս փուչ է, սառցե հայացք է`

Հոգուս արևն իսկ այն չի հալեցնի...

Ուզածս ի՞նչ է...հոգեզրույց է,

Անբարբառ խոսք է, երգ ու մեղեդի...

Պարգևս ճիչ է, կամ լռություն է,

Սուտ ու խաբկանք է մի անմեկնելի...

Ուզածս ի՞նչ է...շատ է ու քիչ է,

Եղած ու չեղած, անվերջ պատրանք է...

Կոչումս զուր է` ապրած մի կյանք է,

Անցյալ ու ներկա, իմն է, իմը չէ...

ՄԵՂԱՎՈՐ ՔԱՄԻՆ...

Պատուհանիս տակ քամին էր սուլում.

Ես ունկնդիր էի նրա նվագին,

Մտքիս կծիկը վար էր գլորվում.

Ես անզոր էի նրա ընթացքին...

Մինչդեռ` հոգումս նոր երգ էր ծնվում,

Եվ մեղավոր էր ,անշուշտ, խենթ քամին.

Ինչ-որ մի քաղցր, անմեղ զգացում

Լուռ շուլալվում էր սրտիս ծալքերին...

Ես խնդրում էի քամուն հեռանալ,

Հեռացնել ինձնից երազն այդ անտես.

Իմ աղաչանքին շուտով նա անսաց,

Բայց...մտքիս կծիկը տարավ իր հետ...

ՄԻ ՆՈՐ ՀԵՔԻԱԹ...

Ես կարոտից պիտի մի նոր հեքիաթ հյուսեմ

Ու կարոտով պիտի իմ աշխարհը լցնեմ,

Անվերջ գույներ փնտրեմ, գույնին դառնամ ընկեր

Ու իմ հորինածով խենթ սիրահար լինեմ...

Ես կարոտով մի օր պիտի աստղեր ճախրեմ,

Այնտեղ սիրո հանգած կրակները վառեմ,

Կապույտ մի համբույրով մի խենթ սիրահարի

Մարած երազները կրկին կոչեմ կյանքի...

Ես կարոտից պիտի վերջ ի վերջո հոգնեմ,

Նրա կապույտ բոցը ինձնից վանել փորձեմ,

Ու երբ շատ տառապեմ, հորինածս փշրեմ,

Մի խենթ սիրահարի գուցե անդարձ կորցնեմ...

ԹԱՓԱՌԱԿԱՆԻ ԵՐԳ...

Կարծես աչքերդ երբեք չեմ տեսել,

Չեմ սուզվել նրանց թախծոտ անհունում,

Չեմ քայլել գուցե այն շավիղով նեղ,

Որով արցունքը իր հունն է գտնում...

Կարծես հայացքդ ինձ չի շղթայել,

Չեմ գերվել անխոս, թեկուզ և` հեռվից,

Չեմ էլ տենչացել երբեք ազատվել

Անտեսանելի այդ կապանքներից...

Կարծես քո ձայնը ունկիս չի հասել,

Լուռ չեմ քարացել խրոխտ մի բասից,

Նրա մեղեդին ինձ չի կախարդել`

Նման հեքիաթի հրաշք բառերին...

Կարծես ոչ անցյալ, ոչ ներկա ունեմ...

Դու կաս ու չկաս և` չ~ես լինելու...

Խենթ տողերի մեջ որքան թափառեմ`

Լոկ քո անունն է շուրթերս այրելու...

ՏԱՐԻՆԵՐ ՀԵՏՈ...

Տարիներ հետո հիշում եմ ես դեռ

Այրվող ձոռքերդ` իմ ափերի մեջ.

Թաքցրած կարոտ,թե չասված խոսքեր

Փորձեցիր այդպես դու ինձ փոխանցել...

Տարիներ հետո իմ կյանքը փոխվեց,

Փոխվեցի ես էլ,բայց մնաց ինձ հետ

Այն նույն կարոտը, որ դու թաքցրել

Ու տաք ձեռքերով ինձ էիր տվել...

Կապույտն աչքերիդ այդ կարոտի մեջ

Անվերջ, անհատակ օվկիան է դարձել,

Եղել է անցյալ,ներկա է կերտել,

Իսկ վաղվա օրս` կապույտ վրձնել...

Տարիներ հետո հարցնում եմ ես քեզ,

Քեզ, որ ճախրում է ազատության մեջ,

Քեզ, որ կապույտին գերի ինձ դարձրեց,

Ինչ անեմ, ասա, ԿԱՐՈՏԻԴ հետ ես...

Տարիներ հետո գեթ մի պահ կզգաս,

Որ դեռ այրվում են ձեռքերս նորից,

Երբ հիշում եմ ես քո ափերը տաք,

Որ <խոսուն> էին չասված խոսքերից...

ՈՒՐԻՇ ԵՐԱԶ ԵՍ ՉԵՄ ՈՒԶՈՒՄ....

Քեզ ունենալ` ուրիշ ոչինչ,

Ուրիշ ոչինչ ես չեմ ուզում.

Քեզնով ապրել, բացի քեզնից

Մեկ այլ երազ չեմ որոնում...

<Խենթ հայացքդ> ինձ քարացնում,

Ամոթխած է այնպես դարձնում,

Որ չգիտեմ` ուր թաքցնեմ

Շփոթմունքս` հույզս մատնող...

<Մութ աչքերդ>`մի ծով թախիծ,

Լուռ գերում է, շղթայում ինձ,

Ես չեմ ուզում , իմ տիրակալ,

Ազատվել այդ գերությունից...

Ես ուզում եմ գերված մնալ

Քո խենթ սիրով, քո կարոտով.

Շնչել քեզնով, քեզ ունենալ`

Ուրիշ հրաշք չփնտրելով...

ԿԴԱՌՆԱՄ....

Երբ առավոտյան կոպերդ բացես,

Տեսնես արևի դրոշմն աչքերիդ,

Իմացիր` ես էլ մի տաք շող դարձել,

Մատնահետքեր եմ թողել մազերիդ...

Երբ օրվա տենդը քեզ ճնշել փորձի,

Ու կխռովի հոգիդ փոթորկված,

Կփորձեմ դառնալ թարմացնող հովիկ

Եվ կհավաքեմ մտքերդ խառնված...

Իսկ երեկոյան , իբրև մի աստղ,

Երբ տենչաս հառնել դու երկնակամար,

Կդառնամ մրրիկ, քամի խենթացած

Ու լանջքիդ փարված քեզ կբերեմ վար...

Երբ կեսգիշերին փակես աչքերդ,

Փորձես մոռանալ անցյալն ու ներկան,

Քեզ այցի կգա <սիրած> զեփյուռդ

Ու դուք կհյուսեք ձեր խենթ ապագան...

ԵԹԵ ՈՐՈՇԵՍ...

Խնդրում եմ`մնա,չգնաս հանկարծ,

Որ ես չլինեմ այսքան ավերված,

Որ կարոտներից էլ չխենթանամ,

Իմ հույսի գոցված դռները բանամ...

Մնա, որ ապրեմ, ճախրեմ քեզանով,

Թեկուզ` երազում և կամ` մի թևով...

Միայն թե զգամ, որ խենթիս կյանքում

Շատ հեռուներից լույս է ճառագում...

Մնա, որ հոգիս անվերջ սավառնի,

Աչքերիս լույսը որ չպակասի...

Իսկ թե որոշես մի օր էլ գնալ`

Սրտիս զարկերը, ՀՈԳԻՍ, քեզ հետ տար...

ՀՈՒՇԵՐՍ

Հուշերս կփնջեմ մի օր

Եվ դուռդ կթակեմ, սիրելիս.

Դու հոգնած մտովի ճախրելուց

Գուցեև ընդունես ճամփորդիս...

Ներս կգամ, որ բացեմ մեկ-մեկ

Հուշերիս փնջերը, սիրելիս.

Երբեմն կխնդամ, կարտասվեմ երբեմն

Դու գուցե ներես ինձ` ճամփորդիս...

Իսկ վերջում` կգրկեմ հուշերս,

Կփորձեմ հեռանալ, սիրելիս.

Կտխրես դու մի պահ, իսկ հետո

Չե~ս հիշի այլևս ճամփորդիս...

ԻՄ ԽԵԼԱՌ ՀՈԳԻ...

Իմ խելառ հոգի, մի թախծիր այդպես,

Չէ որ արև է պատուհանից դուրս.

Էհ, ինչ անենք, թե անձրև էր երեկ,

Եվ դրսում մրսեց մի լքված տերև...

Իմ ցասկոտ հոգի, մի տրտմիր այդքան,

Չէ որ շատերն են ժպտում քեզ հիմա.

Այդ ով կասի քեզ, թե երեկ նրանք

Քո հույսի ծառը փշրեցին հանկարծ...

Ինչու ես լալիս, իմ նազուկ հոգի,

Չէ որ անզոր է ջանքդ, անտեղի.

Մի թե կարող է արտասուքն աղի

Սրբել մեղքերը այս խենթ աշխարհի...